Książę Andrzej Lubomirski, właściciel cukrowni w Przeworsku, napisał w liście z 4 lipca 1943, że Skrypczenko został wysłany przez Niemców do cukrowni w Połtawie po kradzieży 20 wagonów cukru. Według ukraińskiego działacza politycznego Zinowija Knysza był żonaty z Polką pochodzącą z arystokratycznej rodziny. Nosiła nazwisko Anna Irena Skrypczenkowa i w lipcu 1940 groził jej listownie (w języku polskim) denuncjacją i więzieniem za krytykę władz niemieckich. Według innego działacza ukraińskiego, Wołodymyra Kubijowycza, w chwili śmierci zajmował stanowisko szefa administracji Połtawy (ukr. посадник міста Полтави; w tym okresie Połtawą, znajdującą się w strefie wojennej, zarządzało dowództwo frontowe Wehrmachtu). Knysz podał, że po wyjeździe na wschód pracował w cukrownictwie i że przyczyną jego śmierci była nagła choroba. Knysz i Kubijowycz przedstawili jego sylwetkę w książkach wydanych po wojnie na emigracji (1960, 1975). W relacji Knysza nosi nazwisko Aleksander Gonta-Skrypczenko (ukr. Олександер Ґонта-Скрипченко).