Rozkazał członkom służby ochrony cukrowni zdobyć umiejętności szoferskie i gromadził w magazynach mundury wojskowe, które wymienił za cukier. Uważał się za wodza (ukr. провідник) przyszłej armii ukraińskiej. Gestapo, które obserwowało jego działalność, przeprowadziło rewizję w magazynach, znalazło mundury i aresztowało go 21 lutego 1941 za nadużycia gospodarcze (wcześniej, w listopadzie 1940, w Przeworsku krążyły nawet pogłoski o znalezieniu w magazynach cukrowni dynamitu). Przewieziono go do Jarosławia, zachowała się wzmianka o pobycie Ukraińca o nazwisku Skrypczenko w więzieniu na zamku w Rzeszowie, gdzie mówił o sobie, że jest generałem, i chodził na przesłuchania przez Gestapo bez eskorty strażnika. Zwolniono go w czerwcu 1941, po ataku Niemiec na ZSSR. Odzyskało wówczas wolność również 12 jego zatrzymanych współpracowników, o których zwolnienie zabiegał Ukraiński Komitet Centralny w Krakowie. 22 marca 1942 zmarł nagle w Połtawie.