Rozpoznanie Rozpoznanie opiera się na obrazie klinicznym, wywiadzie dotyczącym cyklu miesiączkowego oraz badaniach hormonalnych. U dziewcząt z podejrzeniem hipogonadyzmu diagnostyka obejmuje ponadto ocenę tempa dojrzewania płciowego i rozwoju drugorzędowych cech płciowych. W wytycznych dotyczących żeńskiego hipogonadyzmu, odnoszących się do kobiet w wieku rozrodczym, za ważną przesłankę kliniczną uważa się utrzymujące się stężenie estradiolu poniżej 200 pmol/l w połączeniu z co najmniej 3-miesięcznym brakiem miesiączki, jednak sam wynik estradiolu nie rozstrzyga o przyczynie zaburzenia. Zwiększone stężenia FSH i LH przemawiają za pierwotną niewydolnością jajników, natomiast niskie albo nieadekwatnie prawidłowe gonadotropiny sugerują postać ośrodkową. W podejrzeniu przedwczesnej niewydolności jajników u kobiet przed 40. rokiem życia stosuje się kryteria obejmujące samoistny brak miesiączki lub nieregularne cykle przez co najmniej 4 miesiące oraz stężenie FSH >25 IU/l;