przy niepewnym wyniku badanie powtarza się po 4–6 tygodniach. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie ciąży, ocenę stężenia prolaktyny i TSH, a zależnie od sytuacji klinicznej także badania autoimmunologiczne, genetyczne i obrazowe okolicy podwzgórzowo-przysadkowej.

Leczenie Leczenie zależy od przyczyny, wieku chorej, nasilenia objawów i planów rozrodczych. U dziewcząt i nastolatek z hipogonadyzmem leczenie estrogenowe stosuje się również w celu indukcji i podtrzymania dojrzewania płciowego oraz ochrony zdrowia kostnego. W postaciach czynnościowych podstawą postępowania jest usunięcie czynnika wywołującego, zwłaszcza wyrównanie deficytu energetycznego, ograniczenie nadmiernego wysiłku fizycznego oraz leczenie zaburzeń odżywiania i przewlekłego stresu; w chorobach organicznych leczy się schorzenie podstawowe. W leczeniu objawowym i ochronnym stosuje się terapię estrogenową, a u kobiet z zachowaną macicą łączy się ją z progestagenem w celu ochrony endometrium. U kobiet z pierwotną niewydolnością jajników albo wczesną menopauzą leczenie hormonalne jest na ogół zalecane do wieku naturalnej menopauzy, ponieważ poza zmniejszeniem dolegliwości ogranicza utratę masy kostnej i korzystnie wpływa na ryzyko sercowo-naczyniowe.