W ramach zarządu Labuda bezkompromisowo punktował proniemiecką postawę proboszcza, oskarżając go o popieranie polityki hakatystycznej oraz niedbanie o porządek w zabytkowej kartuskiej kolegiacie. Konflikt ten był na tyle ostry, że w 1909 roku proboszcz Brandenburg bezskutecznie żądał od władz pruskich usunięcia Labudy z zarządu, nazywając go „gorliwym Polakiem” i „najbardziej aktywnym polskim agitatorem w powiecie”. Labuda cieszył się jednak niezmiennym poparciem parafian, którzy bronili go przed próbami odwołania. Jego zaangażowanie w sprawy kościelne nie ustało po odzyskaniu niepodległości – w drugiej połowie lat 20. XX wieku nadal zasiadał w radzie parafialnej, a w 1930 roku ponownie był w składzie dozoru kościelnego.
W 1922 roku wszedł również w skład komitetu organizacyjnego spółdzielni „Drukarnia Polska”, która rozpoczęła wydawanie „Gazety Kartuskiej”.
Życie prywatne W 1881 roku poślubił Juliannę Niklas (1857–1928). Mieli trzynaścioro dzieci, w tym ośmioro, które dożyły dorosłości (siedem córek i syna Kazimierza). Mieszkał w Kartuzach, gdzie zmarł w grudniu 1941 roku na zapalenie płuc.