Mieszkania mają zróżnicowaną wielkość, od kawalerek (M-2) do M-6. Największe zostały umiejscowione nad prześwitami. Budowano je zgodnie z nowymi normatywami, które typowi M-3 dawały ok. 54 m². Mieszkania w typie M-4 i więcej mają oddzielne WC, a mieszkania M-5 miały wewnętrzne drzwi dwuskrzydłowe, które umożliwiały lokatorom wizualne powiększanie przestrzeni mieszkalnej. Na podłodze kładziono lastryko.
Osiedla zbudowała Robotnicza Spółdzielnia Mieszkaniowa „Osiedle Młodych”. Inwestorem zastępczym była Dyrekcja Rozbudowy Miasta Warszawa Wschód. Za realizację samych budów odpowiedzialny był Kombinat Budownictwa Miejskiego „Wschód” przy współpracy Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowego „Północ” z Gdańska i Zjednoczenia Budownictwa Przemysłowego „Wschód” z Lublina.
Odbiór Bożena Miszczak na łamach tygodnika „Stolica” (1980) uznała, że architektura bloków „nie jest super oryginalna”.
Lech Chmielewski, autor Przewodnika warszawskiego... (1987) ocenił, że osiedla składają się z „potężnych” bloków w hałaśliwym otoczeniu, ale za to znajdują się w miejscu dobrze skomunikowanym i posiadają wygodny dostęp do punktów handlowych i usługowych.