Dowództwo skonfigurowano z myślą o ewentualnej walce z Związkiem Radzieckim oraz ochronie innych interesów Stanów Zjednoczonych w regionie. W 1980 roku Saddam Husajn z Iraku zaatakował Iran, rozpoczynając wojnę iracko-irańską. Konflikt groził zakłóceniami na szlaku dostaw ropy z Zatoki Perskiej przez Cieśninę Ormuz. Wydarzenia takie jak irańskie minowanie Zatoki doprowadziły do pierwszych działań bojowych CENTCOM. 17 maja 1987 roku USS Stark, prowadzący działania w Zatoce Perskiej, został trafiony pociskami Exocet wystrzelonymi przez iracki samolot, co spowodowało 37 ofiar. Wkrótce potem, w ramach tzw. „wojny tankowców”, rząd federalny Stanów Zjednoczonych zmienił banderę i nazwy 11 kuwejckich tankowców. W tankowce te były eskortowane przez Middle East Force USCENTCOM przez Zatokę Perską do Kuwejtu i z powrotem przez Cieśninę Ormuz.
Pod koniec 1988 roku regionalna strategia nadal koncentrowała się przede wszystkim na potencjalnym zagrożeniu masową radziecką inwazją na Iran. była jednym z głównych przedsięwzięć planistycznych CENTCOM. Często wykorzystywano ją do szkolenia dowództwa w celu obrony gór Zagros przed radzieckim atakiem i prowadzono ją corocznie.