Eduard Wilhelm Ludwig von Bonin (ur. 12 marca 1793 w Słupsku, zm. 13 marca 1865 w Koblencji) – pruski generał piechoty oraz Minister Wojny, generał-głównodowodzący VII Korpusem Armijnym z dowództwem w Münsterze i VIII Korpusem Armijnym z dowództwem w Koblencji.
Życiorys W 1806 roku, w stopniu starszego kaprala (niem. Gefreiter-Corporal) rozpoczął służbę wojskową w 12. Pułku Piechoty Księcia Brunszwiku. Uczestniczył w walkach z armią napoleona, w tym w bitwie pod Lubeką, w trakcie której został ciężko ranny w nogę. W 1809 roku został przeniesniony do 1. Pułku Piechoty Gwardii, a w 1810 roku awansował na podporucznika (niem. Secondelieutenant). W trakcie wojny 1813-1815 jego szlak bojowy obejmował bitwy pod Budziszynem, Kulm, Lipskiem oraz w ataku na Paryż. Po zakończeniu wojny otrzymał stopień porucznika (niem. Lieutenant) oraz został przydzielony do adiutantury. W 1817 roku awansował na kapitana (niem. Captain) oraz objął dowództwo nad kompanią w 28. Pułku Piechoty. Służył w nim do 1826 roku, kiedy trafił do 1. Pułku Rezerwowego Landwehry Gwardii. Trzy lata później, już jako major, dostał przydział do sztabu Pułku Grenadierów Cara Aleksandra, a w 1832 roku został dowódcą batalionu pieszego tego pułku.