W 1840 roku otrzymał stopień podpułkownika (niem. Oberstlieutenant), a niecały rok później stanął na czele Pułku Grenadierów Cara Aleksandra, co wiązało się z awansem na pułkownika (niem. Oberst) w 1842 roku. W 1848 roku został dowódcą 16. Brygady Piechoty stacjonjącej w okolicach Berlina i na jej czele tłumił zamieszki w stolicy związane z rewolucją marcową. Pod koniec tego roku został mianowany naczelnym dowódcą wojsk pruskich w Szlezwiku-Holsztynie oraz awansował na generała majora (niem. Generalmajor). Dowodził tymi oddziałami w trakcie wojny z Danią, skutecznie odpierając ataki duńskie.
W 1850 został odwołany ze Szlezwiku-Holsztynu i powołany na stanowisko komendanta wojskowego Berlina, a jeszcze w tym samym roku objął dowództwo nad 16. Dywizją. W latach 1852-1854 pełnił funkcję Ministra Wojny i w tym czasie awansował na generała porucznika (niem. Generallieutenant). Po zwolnieniu ze stanowiska ministra został dowódcą 12. Dywizji, a w 1856 roku mianowany wicegubernatorem twierdzy federalnej w Moguncji. Dwa lata później został generałem-głównodowodzącym VII Korpusem Armijnym. Od 1858 roku przez nieco ponad rok ponownie był Ministrem Wojny Prus w stopniu generała piechoty (niem. General der Infanterie), a pod koniec 1859 roku objął stanowisko generała-głównodowodzącego VIII Korpusem Armijnym oraz szefa 28.