Perspektywy i krytyka W polskim dyskursie po 1989 roku pojęcie neosocjalizmu pojawia się w kontekście krytyki transformacji ustrojowej. Środowiska lewicowe wskazują, że gwałtowne przejście do kapitalizmu stworzyło potrzebę powrotu do niektórych mechanizmów ochronnych państwa, które bywają etykietowane jako neosocjalistyczne w odpowiedzi na porażki neoliberalizmu. Zjawiska takie jak masowe zadłużenie obywateli (np. w przypadku kredytów frankowych) są niekiedy interpretowane jako efekt braku odpowiedniej ochrony państwowej, co zmusza system do późniejszych, gwałtownych interwencji o charakterze neosocjalistycznym w celu ratowania stabilności społecznej.
Etyka i filantropia W ramach myśli neosocjalistycznej analizuje się również rolę filantropii. W przeciwieństwie do klasycznego socjalizmu, neosocjalizm dopuszcza istnienie wielkiego kapitału, pod warunkiem jego zaangażowania w cele społeczne. Krytycy zauważają jednak, że taka zinstytucjonalizowana dobroczynność może służyć jako narzędzie legitymizacji nierówności i zastępować systemowe rozwiązania państwowe.