Podczas okupacji niemieckiej kontynuowała konspiracyjne studia, w 1940 r. obroniła pracę magisterską pt. Płynny owoc produkowany w Polsce i jego ocena mikrobiologiczna i chemiczna ze szczególnym uwzględnieniem witaminy C uzyskując tytuł magistra inżyniera ogrodnika - potwierdzony dyplomem w 1946 r. Działała w ruchu oporu, początkowo zaangażowana przy kolportażu prasy podziemnej: „Biuletynu Informacyjnego”, „Wiadomości Polskich”, „Żołnierza Polskiego”, „Insurekcji” i innych materiałów wydawanych przez Tajne Wojskowe Zakłady Wydawnicze, w 1941 r. przyjęła pseudonim „Elżbieta” i została łączniczką kursów szkolenia sabotażowo-dywersyjnego przy Komendzie Głównej ZWZ (później AK). Podczas powstania warszawskiego była przydzielona do sztabu Zgrupowanie „Radosława” jako łączniczka sztabowa; utrzymywała łączność między Dowódcą a jago żołnierzami walczącymi w pierwszej linii na Woli, potem na Starym Mieście. Ranna w sierpniu 1944 r. podczas walk na Starym Mieście trafia do szpitala polowego przy ul. Miodowej 23, w którym pozostała aby opiekować się rannymi. Tam też 1 września 1944 r. została powtórnie ranna zawalonym przez bombę stropem, który zmiażdżył jej stopę. Ewakuowana do prowizorycznego szpitala PCK - RGO w Milanówku, gdzie amputowano jej zmiażdżoną stopę.