W grupie ciężko rannych przewieziona do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd następnie trafiła do Opoczna (majątek „Zameczek”), a później do Krakowa.
Po zakończeniu wojny wróciła z rodzicami do Warszawy i podjęła pracę w Instytucie Geologicznym Centralnym Urzędzie Geologii, gdzie zajmowała się badaniami z dziedziny palinologii. Prowadziła pionierską pracę w dziedzinie badań palinologicznych trzeciorzędu kierując Pracownią Analizy Sporowo-Pyłkowej, kształcąc jednocześnie młodą kadrę pracowników. Już w 1952 r. ukazały się jej artykuły z tej dziedziny, a 2 lata później - pierwsze w Polsce większe opracowanie kompleksów sporowo-pyłkowych z obszaru łuku mużakowskiego. Dalsze badania dotyczą plioceńskich osadów z rejonu warszawskiego i olsztyńskiego, następnie mioceńskich pokładów węgla z rejonu bydgoskiego i poznańskiego. Z rejonu Rogóźna przeprowadziła szczegółowe badania palinologiczne, przedstawiając syntetyczne ujęcie stratygrafii, opartej na kompleksach sporowo-pyłkowych dla paleogeńskich i neogeńskich węgli brunatnych. Publikacja ta należała wtedy do najpoważniejszych prac europejskich z tej dziedziny. Poza tym wyróżniła nowe formy spor i pyłku, których nazwy związane są na stałe z jej nazwiskiem. W 1954 r.