mały|Strona tytułowa dzieła J. Bohomolca "Diabeł W Swoiey Postaci" Jan Bohomolec SJ (ur. 27 stycznia 1724 na Witebszczyźnie, zm. 17 lutego 1795 w WarszawieRacki 2025, s. 59) – polski zakonnik rzymskokatolicki jezuita, nauczyciel, matematyk, astronom, filozof i filantrop.
Pochodził z okolic Witebska. Syn starosty dworzyckiego Pawła Józefa Bohomolca i Franciszki z Cedrowskich. Miał 6 braci, w tym Piotra Tadeusza (posła na sejmy) i Franciszka (jezuitę)Piotr Tadeusz Bohomolec [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 2, 1936, s. 226Jan Bohomolec [w:] Polski Słownik Biograficzny, tom 2, 1936, s. 225.
W roku 1739 wstąpił do zakonu jezuitów. W 1742 rozpoczął w Wilnie naukę filozofii na Akademii Wileńskiej, kończąc ją w 1745Biogram J. Bohomolca na stronie Pol. Tow. Historycznego otrzymaniem stopnia magistraRacki 2025, s. 59. W 1748 podjął w Warszawie studia teologiczne, zgłębiając tę dziedzinę do 1752. Od 1754 do 1756 mieszkał w Pradze, gdzie uczęszczał na zajęcia z astronomii i matematyki na tamtejszym uniwersytecie. Później wrócił do Warszawy i wykładał w tamtejszym jezuickim Collegium Nobilium matematykę, filozofię, etykę, wymowęBiogram J. Bohomolca na stronie Pol. Tow. Historycznego , a także teologię. Po zakończeniu pracy akademickiej został mianowany proboszczem parafii w Skaryszewie i parafii na PradzeRacki 2025, s. 59.