thumb|Grób Zbigniewa Semerau Siemianowskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Zbigniew Semerau-Siemianowski, (ur. 11 marca 1915 w Strasburgu, zm. 7 lipca 1990 w Olsztynie) – polski lekarz patofizjolog.
Życiorys Był synem Mściwoja Semerau-Siemianowskiego i Antoniny z d. Hulewicz. Był uczniem Państwowego Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie, w 1933 ukończył Gimnazjum Ojców Marianów na Bielanach. Odbył roczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego.
Po wybuchu wojny został zmobilizowany, w drodze do jednostki wojskowej, 17 września, został wzięty do niewoli przez Armię Czerwoną; udało mu się uciec z transportu i w listopadzie wrócił do Warszawy. 6 maja 1940 otrzymał dyplom lekarza i rozpoczął pracę jako wolontariusz na Oddziale Chorób Wewnętrznych w Szpitalu św. Łazarza (1941–1944). W czasie okupacji był członkiem Armii Krajowej, podczas powstania warszawskiego pełnił służbę lekarską w szpitalu przy ul. Koszykowej.