Po wojnie był dyrektorem szpitala w Cieplicach Śląskich. W 1949 uzyskał stopień doktora nauk medycznych na podstawie rozprawy doktorskiej Wpływ układu wegetatywnego na ciśnienie żylne u człowieka zdrowego, napisanej pod kierunkiem Antoniego Falkiewicza, na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Wrocławskiego. Po powrocie do Warszawy pracował jako starszy asystent, następnie adiunkt w Zakładzie Patologii Ogólnej i Doświadczalnej Uniwersytetu Warszawskiego. W 1956 uzyskał stopień doktora habilitowanego na Akademii Medycznej na podstawie rozprawy Zmiany czynnościowe serca w stanie obniżonej temperatury ustroju stałocieplnego. Od 1959 pracował w Zakładzie Patologii Doświadczalnej Polskiej Akademii Nauk (PAN) oraz współpracował z Zakładem Chirurgii Doświadczalnej PAN, kierowanym przez Jana Nielubowicza i zespołem Zdzisława Askanasa w IV Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej. Od 1968 kierował Pracownią Fizjopatologii w Centrum Medycyny Doświadczalnej i Klinicznej PAN. W 1969 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego w Akademii Medycznej.
Zajmował się fizjopatologią serca i układu krążenia, m.in. w latach pięćdziesiątych podjął temat metodyki krążenia pozaustrojowego i adaptacjii układu krążenia do obniżonej temperatury oraz skonstruował z inż.