Wówczas była to sztuka awangardowa, ponieważ zazwyczaj poeci nie prezentowali swoich wierszy publicznie, robili to profesjonalni recytatorzy.
Krysińska pisała własne wiersze i piosenki, komponowała muzykę do piosenek, które sama śpiewała bądź akompaniowała na fortepianie innym wykonawcom. Stworzyła zdumiewający i często gorszący styl sceniczny, w którym używała krzyku, jęku i płaczu. Miało to na celu zerwanie z konwencją, wprowadzenie elementu zaskoczenia, wymuszenie refleksji wśród publiczności. Udzielała się w kołach artystycznych Zutistes, Hirsutes oraz Jemenfoutistes, które spotykały się w kabarecie Le Chat Noir. Była jedyną kobietą w tych grupach. Występowała i koncertowała także w teatrze oraz w innych teatrach i salonach paryskich, gdzie poza poezją, muzyką i śpiewem prezentowała też jednoaktówki i sceny liryczne.
mały|Współpracownicy Le Journal. Krysińska trzecia od lewej w trzecim rzędzie od dołu, 1894 W 1878 r. zadebiutowała w druku publikacją polki na pianino Étoile filante! (Souvenir du Carnaval) (pol. Spadająca gwiazda!