Pamiątka karnawałowa), a w 1881 r. opublikowała swój pierwszy utwór poetycki Symphonie des parfums (pol. Symfonia perfum) w Chronique Parisienne.
Pisała tylko po francusku. Publikowała swoje teksty i wiersze w czasopismach literackich: La Vie Moderne, Revue du Chat noir oraz La Revue indépendante. W 1890 r. wydała pierwszy tomik poezji Rythmes pittoresques: mirages, symboles, femmes, contes, résurrections (pol. Malownicze rytmy: miraże, symbole, kobiety, opowieści, odrodzenia). Potem wydała kolejne tomiki, bazujące na motywach z pierwszego: w 1894 r. Joies errantes: nouveaux rythmes pittoresques (Wesołe wędrówki: nowe malownicze rytmy) i w 1903 r. Intermèdes, nouveaux rythmes pittoresques: pentéliques, guitares lointaines, chansons et légendes (Intermedia, nowe malownicze rytmy: marmury, dalekie gitary, piosenki i legendy). Do niektórych swoich wierszy skomponowała muzykę. Ponadto pisała też prozę: zbiór dekadenckich opowiadań L’Amour chemin. Contes en prose (pol. Ścieżka miłości, opowieści prozą, 1892), powieść w odcinkach Juliette Cordelin (1895) oraz dwie powieści Folle de son corps (pol. Zwariowana na punkcie swojego ciała, 1896) i La Force du désir (pol. Siła pożądania, 1905), w których sugestywnie oddała atmosferę kabaretu Le Chat Noir.