W 1900 opublikowała swoje wiersze w anarchistycznym czasopiśmie L'Humanité nouvelle. W swoich utworach podejmowała m.in. kwestie kreatywności, geniuszu, świadomości przemijania, niemożności osiągnięcia szczęścia czy miejsca kobiet w społeczeństwie.
Odbiór i upamiętnienie thumb|Okładka pierwszego tomu poezji Krysińskiej, Rythmes pittoresques z 1890 Maria Krysińska tworzyła w okresie silnych uprzedzeń wobec kobiet aktywnych intelektualnie, które pogardliwie nazywano bas-bleus (niebieskimi pończochami). W nawiązaniu do tego określenia oraz swojego pochodzenia Krysińska była złośliwie nazywana przez swoich krytyków Marpha Bableuska. Ponadto, uprawiana przez nią poetycka sztuka sceniczna była uważana za typ kultury niższej, której wykonywanie przynosiło ujmę, zwłaszcza kobiecie. W związku z tym jej twórczość, wykraczająca poza schemat tradycyjnej „romantycznej poezji kobiecej”, jedynej wówczas akceptowalnej formy twórczości poetyckiej dla kobiet, była przez dekady pomijana w opracowaniach krytycznych i antologiach.
Ponowne zainteresowanie jej dorobkiem nastąpiło na przełomie XX i XXI wieku. W 2008, w stulecie śmierci poetki, Biblioteka Polska w Paryżu zorganizowała pierwszą konferencję naukową poświęconą jej twórczości.