Czwarta epoka (jap. (第四間氷期, Dai-Yon Kampyōki) – jedna z pierwszych powieści science fiction japońskiego pisarza Kōbō Abe, pierwotnie publikowana w odcinkach w czasopiśmie „Sekai” w latach 1958–1959. W 1970 książka stała się pierwszą japońską powieścią science fiction, która ukazała się w języku angielskim w tłumaczeniu amerykańskiego uczonego E. Dale’a Saundersa. Polska wersja ukazała się w 2025 nakładem wydawnictwa Karakter w tłumaczeniu Mikołaja Melanowicza.
Świat powieści Akcja rozgrywa się w świecie przyszłości. Lądy zostały zatopione przez topnienie lodu polarnego. Na świecie pojawiły się dzieci ze skrzelami, tworzone poprzez modyfikację genetyczną, przygotowującą ludzkość do życia w zmienionym świecie. Elementem świata jest komputer wróżbiarski, przewidujący przyszłość i doradzający ludziom, jak sobie z nią radzić. Znajduje się on w Moskwie i służy do tworzenia prognoz politycznych. Profesor z instytutu w Tokio postanawia stworzyć zbliżony, konkurencyjny komputer, przewidujący jednak przyszłość jednostki.