Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 6 pp Leg. w Wilnie na stanowisku dowódcy kompanii. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1195. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Z dniem 13 lutego 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza, w którym pełnił służbę na kolejnych stanowiskach: dowódcy kompanii, kwatermistrza batalionu oraz I oficera sztabu i pełniącego obowiazki szefa sztabu Brygady KOP „Wołyń”. 27 stycznia 1930 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1930 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 26. lokatą. W marcu tego roku został przeniesiony z KOP do 69 pułku piechoty w Gnieźnie na stanowisko dowódcy batalionu. Z dniem 5 stycznia 1931 został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1930/32. W październiku 1932, po ukończeniu kursu, został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie. W 1935 otrzymał dyplom naukowy oficera dyplomowanego. W 1936 został przeniesiony do 3 pułku piechoty Legionów w Jarosławiu na stanowisko dowódcy batalionu. W marcu 1939 pełnił służbę w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie na stanowisku kierownika Samodzielnego Referatu Ogólnego. Mieszkał w Lublinie przy ul.