Przebieg takich tras jest często w znacznym stopniu niezależny od układu dróg, ponieważ dawne korytarze kolejowe mają zwykle niewiele skrzyżowań drogowych i często biegną z dala od silnie obciążonych tras. Budowa linii kolejowych wymagała wykonywania wykopów i nasypów w celu uzyskania względnie płaskiego przebiegu, dlatego takie korytarze cechują się zwykle łagodnymi nachyleniami i szerokimi łukami. Zestaw tych cech sprawia, że trasy te dobrze nadają się do dłuższych przejazdów rekreacyjnych i turystycznych. Istniejące mosty, przepusty i inne obiekty inżynieryjne dawnego korytarza kolejowego mogą dodatkowo ograniczać kolizje z drogami i sprzyjać bardziej płynnemu przebiegowi trasy.
Nawierzchnia, konstrukcja i szerokość mały|Świeżo wyasfaltowany fragment Velostrady GZM nr 6 w budowie w śladzie zlikwidowanej linii kolejowej. mały|Fragment velostrady w Sosnowcu wybudowanej w śladzie dawnej linii kolejowej. Najczęściej stosowaną nawierzchnią jest asfalt, który zapewnia gładką, trwałą i stosunkowo łatwą w utrzymaniu powierzchnię odpowiednią dla rowerów, a często także dla innych lekkich form ruchu niezmotoryzowanego.
Asfalt układa się zazwyczaj warstwowo na przygotowanej podbudowie z zagęszczonego tłucznia albo żwiru, która zapewnia niezbędną nośność i stabilność oraz ogranicza osiadanie i deformacje nawierzchni.