Tradycja o początkach dynastii W tradycji historiograficznej, utrwalonej po raz pierwszy w XIV wieku, funkcjonuje kilka wersji legendy o zstąpieniu pierwszego króla Tybetu na świętą górę Jar-lha-szam-po w dolinie Jarlungu. Według tych przekazów, władcę powitało dwunastu mężów, utożsamianych – zależnie od wersji – z wodzami, pasterzami bądź mędrcami. Uznawszy jego niebiańskie pochodzenie, postanowili oni wynieść go do godności królewskiej i zanieśli w palankinie, dźwigając na własnych karkach. Z tego motywu wyprowadzano imię gÑa’-k’ri-bcan-po („Mocarz na tronie z karków”), interpretowane jako wyjaśnienie etymologiczne pierwotnego imienia władcy. W literaturze wskazuje się jednak, że opowieść ta stanowi przykład etymologii ludowej, próbującej nadać znaczenie niezrozumiałemu imieniu brzmiącemu podobnie jak ña. Z dokumentów odnalezionych w Dunhuangu wynika, iż pierwotne imię pierwszego króla Tybetu środkowego mogło brzmieć Nag-k’ri.
Przed przybyciem do doliny Jarlungu, położonej na południe od rzeki Cangpo, przyszły władca miał przebywać w regionie Kong-po, usytuowanym na północ od Cangpo i bardziej na wschód.