W tym właśnie obszarze możliwe jest dokonanie wiarygodnych identyfikacji dawnych nazw miejscowych, co stanowi jedną z nielicznych przesłanek pozwalających na częściową rekonstrukcję wczesnych etapów tradycji dynastycznej.

Wczesna literatura tybetańska odznacza się wyraźnym poczuciem dumy i podziwu dla własnego kraju, charakterystycznym dla społeczności, która postrzegała zjednoczenie polityczne jako wydarzenie o znaczeniu przełomowym. W przekładach zachowanych fragmentów opisujących pojawienie się pierwszego króla akcentowano jego niebiańskie pochodzenie oraz wyjątkowość ziemi tybetańskiej, co wpisywało się w ideologiczny schemat legitymizacji władzy dynastii jarlungskiej.

Wczesna tradycja dynastyczna W tradycji dotyczącej najwcześniejszych władców dynastii jarlungskiej utrwaliło się przekonanie, iż pierwsi królowie – jako synowie bogów – po zakończeniu panowania powracali do nieba za pomocą „niebiańskiego sznura”, nie pozostawiając po sobie doczesnych szczątków. Utratę tej nadprzyrodzonej cechy wyjaśnia legenda odnoszona do następcy Nag-k’ri w szóstym pokoleniu, znanego jako Dri-gum.