Rozpoznanie Rozpoznanie pęcherza nadreaktywnego opiera się na wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz prostych badaniach dodatkowych, których głównym celem jest wykluczenie innych przyczyn dolegliwości. W wywiadzie uwzględnia się charakter parć, częstość mikcji dziennych i nocnych, obecność epizodów nietrzymania moczu oraz ich wpływ na codzienne funkcjonowanie. Pomocne jest prowadzenie dzienniczka mikcji, w którym pacjent zapisuje godziny oddawania moczu, objętości mikcji, ilość przyjmowanych płynów i epizody nietrzymania. Badanie ogólne moczu, a w razie potrzeby także posiew, służą wykluczeniu zakażenia dróg moczowych. Ocena resztkowej objętości moczu po mikcji, zwykle wykonywana za pomocą badania ultrasonograficznego, pozwala wykryć zaburzenia opróżniania pęcherza. Badania urodynamiczne wykonuje się głównie w przypadkach wątpliwych, przy nieskuteczności leczenia lub przed planowaniem bardziej zaawansowanych interwencji.