Farmakoterapia W przypadku niewystarczającej poprawy po leczeniu zachowawczym stosuje się farmakoterapię. Najczęściej używane są leki o działaniu antymuskarynowym, które zmniejszają aktywność mięśnia wypieracza pęcherza przez blokowanie receptorów muskarynowych. Alternatywę stanowią agoniści receptorów beta-3-adrenergicznych, rozluźniający mięsień wypieracza i zwiększający pojemność czynnościową pęcherza. U kobiet po menopauzie, u których współwystępują objawy zespołu moczowo-płciowego menopauzy, możliwe jest miejscowe stosowanie estrogenów. Przy doborze leku uwzględnia się profil działań niepożądanych, interakcje z innymi preparatami oraz choroby współistniejące.
Leczenie inwazyjne i zabiegowe U pacjentów z ciężkimi objawami opornymi na leczenie rozważa się metody zabiegowe. Do stosowanych opcji należy iniekcyjne podanie toksyny botulinowej do mięśnia wypieracza, prowadzące do przejściowego zmniejszenia jego aktywności oraz redukcji parć naglących i epizodów nietrzymania moczu. Inną możliwością jest neuromodulacja nerwów odpowiedzialnych za kontrolę mikcji, prowadzona w postaci przezskórnej lub przezskórno-igłowej stymulacji nerwu piszczelowego albo wszczepienia układu do stymulacji nerwów krzyżowych.