Po bitwie kaniowskiej uciekł z niemieckiej niewoli i od 15 maja 1918 do 7 stycznia 1919 działał w konspiracyjnej Polskiej Organizacji Werbunkowo-Agitacyjnej. W styczniu 1919 został wysłany z Odessy przez generała Lucjana Żeligowskiego z meldunkami do Naczelnego Wodza w Warszawie.
1 marca 1919 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika, zaliczony do I Rezerwy armii, powołany do czynnej służby na czas wojny, aż do demobilizacji i odkomenderowany z dniem 12 lutego 1919 do Oddziału X – Adiutantury Sztabu GeneralnegoDz. Rozk. Wojsk. Nr 27 z 11 marca 1919, poz. 870.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 29 z 15 marca 1919, poz. 926.. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Pełnił wówczas służbę w Oddziale V Sztabu Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. W grudniu 1920 pełnił służbę na stanowisku adiutanta I zastępcy szefa Sztabu Generalnego.