Pierwsza wzmianka o świeradowskich wodach mineralnych pojawiła się w książce berlińskiego lekarza , wydanej we Frankfurcie nad Odrą w 1572 roku. W tym czasie Świeradów-Zdrój był osadą robotników leśnych i należał do dóbr Schaffgotschów. Kilkanaście lat później, prawdopodobnie pomiędzy 1586 a 1590 rokiem, naukową penetrację Karkonoszy i Gór Izerskich przeprowadził przyrodnik i fizyk Kaspar Schwenckfeld. Wspomniał on w publikacji wydanej w 1600 roku w Lipsku o tamtejszym górnym źródle.
Schaffgotschowie postanowili wykorzystać świeradowskie wody mineralne w sposób zorganizowany. W 1738 roku zbadano właściwości tamtejszych źródeł i specjalna komisja pod przewodnictwem dr. Weista z Pobiednej wydała orzeczenie, w którym zawarto ocenę źródeł. Stwierdzono, iż skutecznie leczą one szereg schorzeń i niedomagań, w tym stanów lękowych oraz chorób żołądka i wątroby.