Rok 1768 stanowił początek zorganizowanej działalności uzdrowiskowej Świeradowa-Zdroju. Wówczas to powstał obok górnego źródła dom mieszkalny z 14 pokojami, zwany „starym domem źródlanym”. Stał się on w szybkim czasie niewystarczający, dlatego też ówczesny właściciel miejscowości, Karol Gotthard Schaffgotsch wzniósł w 1781 roku tak zwany „nowy dom źródlany” z 23 pokojami. Kilkanaście lat później powstał jeszcze jeden dom zdrojowy, w latach 1838–1839 Łazienki Leopolda, a w 1879 roku Łazienki Ludwika.
14 grudnia 1895 roku spłonął dom zdrojowy pochodzący z 1781 roku. Schaffgotschowie szybko podjęli decyzję o budowie nowego obiektu i kosztem pół miliona marek w miejsce spalonego budynku powstał nowy gmach Domu Zdrojowego z 45-metrową wieżą zegarową, ukończony w 1898 roku. W jego budowę zaangażowanych było ponad 600 robotników, a jego projekt opracował wrocławski architekt Karl Grosser.
Wraz z domem zdrojowym wybudowano przyległą do niego, najdłuższą na Dolnym Śląsku halę spacerową długości 80 m wraz z pijalnią wód mineralnych oraz zakład kuracyjny – tzw. dom inspekcyjny, w którym mieściła się siedziba zarządu uzdrowiska, a przed gmachem powstał 160-metrowy taras, na którym umieszczono muszlę koncertową i liczne stoliki z krzesłami.