Cztery Dni Neapolu () – spontaniczne powstanie mieszkańców Neapolu przeciwko okupującym miasto wojskom niemieckim, które trwało od 27 do 30 września 1943 roku. Włoski ruch oporu toczył walki uliczne z wojskami niemieckimi, aż do momentu wkroczenia do miasta wojsk alianckich 1 października.
Tło 1 września 1943 roku Neapol padł ofiarą alianckiego nalotu, w którym zginęło 22 000 osób, duża część miasta została zniszczona, infrastruktura miejska sparaliżowana, a 100 000 mieszkańców z dnia na dzień stało się bezdomnymi. 8 września 1943 roku wszedł w życie rozejm między Włochami a aliantami, a w regionie wycofywały się w chaosie w kierunku miasta. Włoski kontyngent szybko stracił organizację i dyscyplinę, a dowództwo zdezerterowało, oddając miasto w ręce wojsk niemieckich.
W dniach po zawieszeniu broni nasiliły się protesty i akty nieposłuszeństwa wobec niemieckiego dowództwa wojskowego ze strony ludności Neapolu. 10 września działania te przybrały krwawy obrót. W pobliżu neapolitańczycy zablokowali niemieckie pojazdy, zabijając trzech niemieckich marynarzy i trzech żołnierzy armii niemieckiej. Niemcy zareagowali natychmiast, podpalając bibliotekę uniwersytecką.