Umożliwiały pracę układu paliwowego na większych wysokościach, co przekładało się na wzrost pułapu lotu.
Usterzenie w układzie krzyżowym, wolnonośne o obrysie prostokątnym z lekko zaokrąglonymi końcówkami. Zastosowano w nim ten sam profil aerodynamiczny co w skrzydle.
Napęd stanowił silnik strumieniowy RD-900, zamocowany pod kadłubem w jego środkowej części. Silnik osiągał maksymalny ciąg około 800 kG przy prędkości około Ma = 0,76 i wysokości 5000 m. Był ściśle osłonięty aerodynamiczną gondolą i zasilany benzyną lotniczą B-70. Doprowadzenie paliwa odbywało się poprzez układ ciśnieniowy – zbiornik paliwa był sprężany powietrzem, co eliminowało konieczność stosowania pomp paliwowych. Regulator przepływu dostosowywał ilość paliwa do prędkości i wysokości lotu.
Sterowanie odbywało się mechanicznie przy wsparciu autopilota AP-61, wykorzystującego pneumatyczne serwomechanizmy zasilane sprężonym powietrzem. Aparat wyposażono również w system radiokomendowy, umożliwiający korektę toru lotu z naziemnych stanowisk kierowania.
Dane techniczne wybranych wersji Poszczególne wersje Ła-17 różniły się rozmiarami i osiągami