Rozmowy w Feltre między Duce, Führerem i dwiema delegacjami wojskowymi nie były zbyt konstruktywne: Mussolini, pomimo nawoływań Ambrosia do jasnego przedstawienia krytycznej sytuacji włoskiej i żądania swobody działania w celu wycofania się z wojny, okazał się słaby i niezdecydowany, ograniczając się do żądania, z niewielką energią, silniejszego udziału Niemiec w obronie Włoch, podczas gdy Hitler oddał się jednemu ze swoich abstrakcyjnych żądań oporu do gorzkiego końca. Führer przedstawił sytuację w optymistyczny sposób i odmówił, powołując się na trudności techniczne i operacyjne, nierealnym włoskim prośbom o posiłki. Hitler nie przychylił się jednak nawet do stanowczych żądań swoich dowódców, Jodla, Keitela i Warlimonta, którzy domagali się utworzenia jednolitego dowództwa we Włoszech pod rozkazami niemieckiego generała, przeniesienia licznych sił włoskich rozmieszczonych w północnych Włoszech na atakowany teatr południowy oraz przejęcia dowództwa nad siłami powietrznymi Osi na tym teatrze przez generała Luftwaffe Wolframa von Richthofena.