Neurofizjologia mikcji Dolne drogi moczowe pracują naprzemiennie w dwóch stanach czynnościowych: magazynowania i opróżniania. W fazie gromadzenia moczu aktywność wypieracza jest hamowana, a aparat zamykający cewkę moczową utrzymuje napięcie umożliwiające trzymanie moczu. Informacja o stopniu wypełnienia pęcherza dociera do rdzenia kręgowego i wyższych pięter ośrodkowego układu nerwowego przez włókna czuciowe biegnące w nerwach miednicznych, nerwach podbrzusznych i nerwach sromowych.
Za unerwienie odprowadzające dolnych dróg moczowych odpowiadają trzy główne składowe: przywspółczulna, współczulna i somatyczna. Nerwy przywspółczulne miedniczne pobudzają skurcz wypieracza i sprzyjają rozluźnieniu cewki, włókna współczulne lędźwiowe hamują trzon pęcherza i wzmagają napięcie szyi pęcherza oraz cewki, a nerw sromowy pobudza zwieracz zewnętrzny cewki moczowej. W fizjologicznym odruchu mikcyjnym ważną rolę odgrywają włókna aferentne reagujące na rozciąganie ściany pęcherza; w stanach patologicznych znaczenie mogą zyskiwać także włókna C.