Po osiągnięciu odpowiedniego stopnia wypełnienia pęcherza odruch mikcyjny jest koordynowany przez ośrodki rdzeniowe i nadrdzeniowe, zwłaszcza przez ośrodek mikcji w moście, który przełącza dolne drogi moczowe z trybu magazynowania na tryb opróżniania. Mikcja zachodzi wtedy, gdy skurcz wypieracza współwystępuje z zahamowaniem aktywności współczulnej i somatycznej oraz z rozluźnieniem zwieraczy.
Diagnostyka i terminologia urodynamiczna Ocena czynności mięśnia wypieracza opiera się przede wszystkim na badaniach urodynamicznych. Zgodnie z terminologią obejmują one między innymi uroflowmetrię, pomiar zalegania po mikcji, oraz badanie ciśnienie–przepływ. Cystometria służy do oceny zależności ciśnienie–objętość podczas napełniania pęcherza, a badanie ciśnienie–przepływ do oceny relacji między ciśnieniem w pęcherzu a przepływem moczu podczas mikcji.
W terminologii urodynamicznej nadreaktywność wypieracza (detrusor overactivity, DO) jest rozpoznaniem urodynamicznym stwierdzanym, gdy podczas cystometrii wypełnieniowej występują mimowolne skurcze wypieracza. Nie jest to tożsame z rozpoznaniem pęcherza nadreaktywnego, które opiera się na objawach klinicznych.