Analogicznie, niedoczynność wypieracza (detrusor underactivity, DU) jest rozpoznaniem urodynamicznym oznaczającym skurcz o zmniejszonej sile i/lub czasie trwania, prowadzący do przedłużonego opróżniania pęcherza i/lub niepełnego opróżnienia w oczekiwanym czasie. Termin underactive bladder odnosi się natomiast do zespołu objawów sugerujących takie zaburzenie, a nie do samego wyniku badania urodynamicznego.
W cięższych postaciach zaburzeń badanie ciśnienie–przepływ może wykazać bezskurczowość wypieracza, czyli brak widocznego skurczu wypieracza podczas próby oddawania moczu.
Znaczenie kliniczne Zaburzenia czynności mięśnia wypieracza mogą prowadzić do zatrzymania moczu, nietrzymania moczu albo do współwystępowania obu tych stanów. Nadreaktywność wypieracza bywa związana z nietrzymaniem moczu z parcia, częstomoczem i parciem naglącym; może mieć charakter idiopatyczny, neurogenny albo wtórny do innych zaburzeń dolnych dróg moczowych. Osłabienie kurczliwości wypieracza sprzyja zaleganiu moczu po mikcji, słabemu lub przerywanemu strumieniowi moczu oraz utrudnionemu opróżnianiu pęcherza.