Jednak w 1923 roku stało się jasne, że kampania miała też swoje wady. Po pierwsze, Narkompros miał trudności z ubieganiem się o fundusze z Biura Politycznego. Budżet Narkomprosu na zajęcia z czytania i pisania spadł z 2,8% w latach 1924–1925 do 1,6% w latach 1927–1928. Szkoły w ramach likbiezu nie były zakładane lokalnie z rozkazu elit partyjnych – zamiast tego w dużej mierze opierały się na oddolnym zapotrzebowaniu. Narkompros miał również trudności ze znalezieniem wykształconych nauczycieli, którzy rzeczywiście byliby skłonni żyć w odizolowanych warunkach wiejskich.
W wielu przypadkach uczniowie pochodzenia chłopskiego i proletariackiego odnosili się do swoich nauczycieli z wrogością ze względu na swoje „drobnomieszczańskie” pochodzenie. Aby rozwiązać ten problem, władze lokalne wprowadziły system nagród dla robotników uczęszczających na zajęcia, przyznając specjalne przywileje tym, którzy to robili. W skrajnych przypadkach, podczas głodu w 1922 roku, wiele okręgów wymagało od analfabetów i analfabetek uczęszczania do szkół czytania i pisania, aby zdobyć kartki żywnościowe.