Pełnił również funkcję wicedyrektora Departamentu Przedsiębiorstw Artystycznych MKiS (1949–1951), komisarza do spraw Roku Chopinowskiego i delegata ministra do udziału w pracach jury podczas IV Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina. W 1952 roku powołał do życie Zakład Nagrań Dźwiękowych, który w 1955 roku przekształcono w ogólnopolską wytwórnię płytową Polskie Nagrania „Muza”, gdzie do roku 1980, pracował wraz z żoną Krystyną, jako reżyser dźwięku, biorąc udział w sesjach nagraniowych płyt długogrających, wielu polskich wykonawców (m.in. Tadeusz Chyła, Andrzej Dąbrowski, Wojciech Karolak, Czesław Niemen, Marianna Wróblewska, Andrzej Kurylewicz, Magda Umer, Jacek Lech, Krystyna Prońko i Koman Band, Partita, Niebiesko-Czarni, Trubadurzy, Czerwone Gitary, Skaldowie, Czerwono-Czarni, Klan, Breakout czy Budka Suflera). W tym samym roku jako gość był kilkukrotnie zapraszany na wykłady w Erich-Thienhaus-Institut w Detmold. W roku 1954 wraz z prof. Antonim Karużasem, doc. Bohdanem Jankowskim i prof. Marianem Rajewskim był współzałożycielem Wydziału Reżyserii Muzycznej (obecnie Wydział Reżyserii Dźwięku) w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie), gdzie do 1975 roku pełnił funkcję dziekana, zaś w latach 1975–1978 był prorektorem tej uczelni.