W latach 1961–1975 i 1979–1981 kierował Katedrą Reżyserii Muzycznej, ponadto był członkiem komisji ekspertów Międzynarodowego Centrum Muzyki i Mediów, działającego przy UNESCO (IMZ). Uchodzi za prekursora polskiej sztuki fonograficznej ze względu na to, że m.in. w 1958 roku dokonał pierwszych nagrań stereofonicznych z udziałem pianisty Swiatosława Richtera. Zajmował się także rekonstrukcją nagrań archiwalnych (m.in. zbiorów twórczości folklorystycznej Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk, czy nagrań z muzyką Fryderyka Chopina w wykonaniu polskich pianistów – był także redaktorem serii wydawniczej zatytułowanej Dzieła wszystkie Fryderyka Chopina (Polskie Nagrania „Muza”, 1960). W latach 1966–1969 prezes Warszawskiego Towarzystwa Muzycznego. Jego dorobek obejmuje ok. tysiąca taśm z nagraniami zrealizowanymi w Polskich Nagraniach, a także na zlecenie zagranicznych wytwórni płytowych: Supraphon, Deutsche Grammophon, Telefunken, Tel-Dec, Philips.