Białoruś skutecznie opierała się rosyjskim planom ustanowienia stałej bazy wojskowej na swoim terytorium, zawarła dwustronne gwarancje bezpieczeństwa z Polską, Litwą i Ukrainą (zobowiązując się, że żadne państwo trzecie nie ustanowi stałej obecności wojskowej na jej terytorium i że żaden atak nie zostanie przeprowadzony z terytorium Białorusi), utrzymywała dialog z NATO, a na początku 2020 roku przeprowadziła wspólne ćwiczenia wojskowe z Wielką Brytanią.
Wielowektorowość białoruska załamała się po protestach 2020 roku i represjach reżimu wobec opozycji. Zachód odmówił uznania wyników wyborów prezydenckich i nałożył sankcje, a Łukaszenka, pozbawiony zachodniej legitymizacji, stał się całkowicie zależny od rosyjskiego wsparcia. Reżim białoruski obwinił za protesty ingerencję państw zachodnich, w szczególności Polski i Litwy. Konsekwencje utraty białoruskiej neutralności okazały się poważne dla bezpieczeństwa regionalnego: Rosja uzyskała możliwość projekcji siły z terytorium Białorusi (w lutym 2022 roku atak na Kijów został przeprowadzony z kierunku białoruskiego), Polska znalazła się w obliczu zagrożenia na granicy wschodniej i północno-wschodniej jednocześnie, a Białoruś stała się narzędziem wojny hybrydowej w postaci kryzysu migracyjnego na granicy polsko-białoruskiej.