Po pomarańczowej rewolucji (2004) Ukraina porzuciła wielowektorowość na rzecz orientacji prozachodniej, co z kolei doprowadziło do narastającego konfliktu z Rosją, zakończonego aneksją Krymu (2014) i pełnoskalową inwazją (2022). Część analityków przywołuje przypadek ukraiński jako argument przeciwko polityce wielowektorowej w państwach graniczących z Rosją, choć istnieją również wyjaśnienia akcentujące rosyjski imperializm, dynamikę rozszerzenia NATO lub czynniki wewnętrzne ukraińskiej transformacji.
Białoruś Białoruś pod rządami Alaksandra Łukaszenki prowadziła od lat 90. politykę wielowektorową, utrzymując jednocześnie bliskie relacje z Rosją i próbując rozwijać kontakty z Zachodem. Białoruś uczestniczyła jednocześnie w inicjatywach prozachodnich (Partnerstwo Wschodnie, Inicjatywa Środkowoeuropejska) i prorosyjskich (Państwo Związkowe, OUBZ, EUG).
Okres 2014–2020, określany przez białoruskich ekspertów mianem „neutralności sytuacyjnej" (ang. situational neutrality), stanowił szczyt białoruskiej wielowektorowości. Po aneksji Krymu Łukaszenka dążył do normalizacji relacji z Zachodem.