Od września 1945 do sierpnia 1946 roku pełnił funkcję przewodniczącego Zespołu Pełnomocników VI kadencji. Po objęciu przez niego tego stanowiska, porównywalnego z funkcją premiera Słowacji, dotychczasowy przywódca słowackich komunistów, Gustáv Husák, został zepchnięty na margines, a kierowniczą rolę w partii zaczęli przejmować działacze opowiadający się za centralizacją państwa i bliską współpracą z Pragą.
W latach 1946–1948 był wiceprzewodniczącym, a w latach 1948–1950 także przewodniczącym Słowackiej Rady Narodowej. W latach 1945–1948 był przewodniczącym Związku Partyzantów Słowackich. W latach powojennych brał udział w negocjacjach nad brzmieniem czechosłowackiego układu państwowo-prawnego. W marcu 1947 roku uczestniczył w spotkaniu komunistów czeskich i słowackich zwołanym w tej sprawie, gdzie choć zasadniczo zgadzał się z propozycjami centralizacji zmniejszającymi kompetencje Słowacji, starał się zachować pewne pole manewru w szczegółach. W negocjacjach przywoływał przykłady konstytucji radzieckiej z 1936 r. oraz konstytucji Jugosławii.