Szczyt kariery politycznej po wojnie Bezpośrednio po zakończeniu II wojny światowej był jednym z najważniejszych polityków słowackich. Był członkiem delegacji Słowackiej Rady Narodowej, która 1 czerwca 1945 roku prowadziła negocjacje z prezydentem Edvardem Benešem, omawiając m.in. pozycję Słowacji w odrodzonej republice. Rezultatem negocjacji było tzw. Pierwsze Porozumienie Praskie, które dało Słowacji szerokie uprawnienia.
Pełnił szereg wysokich funkcji państwowych i partyjnych. 8 kwietnia 1945 r. został członkiem Tymczasowego Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Czechosłowacji, który włączył przywódców słowackich komunistów do krajowego kierownictwa partii. IX Zjazd Komunistycznej Partii Czechosłowacji zatwierdził go na tym stanowisku i piastował je do lutego 1951 r. Na konferencji Komunistycznej Partii Słowacji w Żylinie w sierpniu 1945 r. został wybrany na wiceprzewodniczącego partii. Pełnił tę funkcję do 1950 r. W latach 1945–1951 był członkiem Komitetu Centralnego Komunistycznej Partii Słowacji.