Karol Władysław Grodzicki (ur. 4 października 1876 w Bziance, zm. 3 stycznia 1940 w Krakowie) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 października 1876 w rodzinnym majątku Bzianka, w ówczesnym powiecie sanockim Królestwa Galicji i Lodomerii jako syn Leona h. Łada (1836–1886) i Zofii z Ochenkowskich h. Grzymała (1843–1918). Był młodszym bratem Stanisława (1865–1943), posła na Sejm RP III kadencji. W latach 1887–1896 uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Jaśle, w którym zdał maturę. W czasie nauki w gimnazjum (1892–1896) należał do tajnej drużyny strzeleckiej. Od października 1896 do lipca 1900 studiował w Akademii Górniczej w Leoben.
W 1900 został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej w cesarskiej i królewskiej Armii. Służbę odbył w dywizjonie artylerii konnej 10 Brygady Artylerii Polowej w Jarosławiu, w charakterze jednorocznego ochotnika. W 1902 zdał egzamin uzupełniający na oficera zawodowego „z postępem bardzo dobrym”. Po zdaniu egzaminu został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu podporucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1902 i wcielony do 10 pułku artylerii korpuśnej w Przemyślu. Zimą 1902/1903 zdał naukę jazdy konnej (ekwitację) „z postępem bardzo dobrym”.