W 1904 był przydzielony do baterii artylerii górskiej, a w latach 1904–1907 dowodził plutonem w dywizjonie artylerii konnej 10 pułku artylerii korpuśnej. W 1907 został przydzielony do cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej na stanowisko młodszego oficera baterii armat nr 1/10 w Przemyślu. 1 stycznia 1909 wspomniana bateria została przeformowana w dywizjon haubic polowych Obrony Krajowej nr 45. W tym oddziale pełnił służbę na stanowisku młodszego oficera baterii, adiutanta, oficera mobilizacyjnego i oficera materiałowego. W latach 1912–1913 wziął udział w mobilizacji sił zbrojnych monarchii austro-węgierskiej, wprowadzonej w związku z wojną na Bałkanach. Na kapitana awansował ze starszeństwem z 1 listopada 1914.
W 1914 został przydzielony do dywizjonu haubic polowych Obrony Krajowej nr 46 na stanowisko dowódcy baterii. Latem 1916 został dowódcą dywizjonu w 45 pułku haubic polowych OK. Jego oddziałem macierzystym był wówczas 24 pułk haubic polowych. Dowodził baterią i duwizjonem na froncie wschodnim. W styczniu 1918 został przydzielony do 145 pułku ciężkich haubic polowych OK. Jego oddziałem macierzystym był 124 pułk artylerii polowej. Wziął udział w walkach we Francji (front francusko-niemiecki), a następnie we Włoszech jako dowódca grupy miotaczy min.