i osiągnięcie modernizacji do 2050.
Piąty (1976–1980), szósty (1981–1985) i siódmy (1986–1990) plan pięcioletni obejmowały okres transformacji: wprowadzanie mechanizmów rynkowych, tworzenie specjalnych stref ekonomicznych (Shenzhen, Zhuhai, Shantou, Xiamen), otwarcie na inwestycje zagraniczne i stopniowa decentralizacja zarządzania gospodarczego.
W tym okresie PKB Chin wzrosło z ok. 150 mld USD (1978) do ponad 400 mld USD (1992), a średnie roczne tempo wzrostu osiągnęło ok. 9,8%.
Socjalistyczna gospodarka rynkowa (1993–2010) Ósmy (1991–1995) i dziewiąty (1996–2000) plan przypadły na okres budowy „socjalistycznej gospodarki rynkowej", ogłoszonej przez Jianga Zemina w 1992 roku. Chiny przystąpiły do Światowej Organizacji Handlu w 2001 roku, co otworzyło nowy etap integracji z gospodarką globalną.
Dziesiąty (2001–2005) i jedenasty (2006–2010) plan koncentrowały się na zrównoważonym rozwoju, redukcji nierówności regionalnych (program rozwoju zachodniej części Chin) i budowie „harmonijnego społeczeństwa" (). To przy okazji 11. planu dokonano wspomnianej zmiany terminologicznej z jihua na guihua.