Drugi plan (1958–1962) został zdominowany przez kampanię Wielkiego Skoku, w ramach której Mao Zedong próbował przyspieszyć industrializację przez masową mobilizację ludności wiejskiej do produkcji stali i kolektywizację rolnictwa. Kampania zakończyła się katastrofą: wielki głód chiński w latach 1959–1961 pochłonął według różnych szacunków od 15 do 55 milionów ofiar.
W latach 1963–1965 obowiązywał plan dostosowawczy, mający na celu naprawę szkód po Wielkim Skoku. Trzeci plan (1966–1970) zbiegł się z początkiem rewolucji kulturalnej, która zdezorganizowała gospodarkę i administrację. Czwarty plan (1971–1975) kontynuował industrializację w warunkach politycznej niestabilności.
Reformy Denga Xiaopinga (1978–1992) Przełom nastąpił w grudniu 1978 roku, kiedy III Plenum KC KPCh XI kadencji pod przywództwem Denga Xiaopinga zapoczątkowało politykę reform i otwarcia (). Deng sformułował trzyetapowy plan rozwoju: podwojenie PKB do 1990, ponowne podwojenie w latach 90.