Stosunek czerwonoarmistów do polskich jeńców wojennych był zróżnicowany. Zdarzało się, że szeregowych żołnierzy od razu lub po krótkim pobycie w niewoli zwalniano do domów, a oficerów przekazywano w ręce dowództwa wyższego szczebla. Zdarzały się jednak przypadki brutalnego traktowania, znieważania, a nawet torturowania jeńców. Często byli oni również okradani z wartościowych przedmiotów osobistych. Zdarzały się wreszcie przypadki mordowania jeńców i dobijania rannych, w szczególności w tych miejscach, gdzie polscy żołnierze stawili silny opór, skutkujący stratami po stronie agresora.
Przypadki zbrodni na jeńcach odnotowywano od pierwszych godzin inwazji. Jako pierwsi padli ich ofiarą żołnierze Korpusu Ochrony Pogranicza (KOP), broniący przygranicznych strażnic. Miały miejsce wypadki, gdy czerwonoarmiści i funkcjonariusze Wojsk Pogranicznych NKWD w odwecie za napotkany opór i poniesione straty rozstrzeliwali wziętych do niewoli obrońców. Między innymi, 17 września po zdobyciu strażnicy „Trybuchowce” zamordowano jej dowódcę sierż. Jaraczewskiego oraz jednego z podoficerów. Sowieckie raporty opisujące przebieg szturmów na strażnice KOP w pasie działania Frontu Białoruskiego wskazują na dużą liczbę poległych polskich żołnierzy w stosunku do rannych.