Podział systematyczny argumenty ad hominem (argumentum ad hominem, „dostosowane do człowieka”) nazywane też argumentum ex concessis, polegają wykorzystaniu twierdzeń wysuniętych lub zaakceptowanych wcześniej w dyskusji przez rozmówcę (albo działań rozmówcy) np. „skoro postępujesz tak a tak, to powinieneś również zgodzić się, że…”. Nazwę argumentum ad hominem zaproponował w XVII w. angielski filozof John Locke w „Rozważaniach dotyczących rozumu ludzkiego”. Wskazał cztery popularne zabiegi argumentacyjne: ad verecundiam, ad ignorantiam, ad hominem i ad iudicium. Ad hominem było środkiem, w którym rozmówca zostawał przyciśnięty konsekwencjami, które zostały wysnute z tego, na co się zgodził lub z jego własnych zasad. Schopenhauer dokonał wyróżnienia explicite argumentum ad hominem w dwóch wersjach: pozytywnej i negatywnej. Pozytywna prowadziła do uzasadnienia planowanego wniosku za pomocą zachowania rozmówcy lub jego wcześniejszego twierdzenia.