działania te były wspierane finansowo przez Amerykański Czerwony Krzyż. W ramach profilaktyki dystrybuowano chininę wśród ludności wiejskiej oraz prowadzono działania ograniczające rozprzestrzenianie się kiły. Organizacja angażowała się również w pomoc międzynarodową, wspierając ofiary katastrof naturalnych, a przed przystąpieniem Rumunii do II wojny światowej udzielała pomocy uchodźcom z Czechosłowacji i Polski. W latach 1926–1938 liczba oddziałów wzrosła z 84 do 100.
W 1940 roku Rumunia utraciła część terytoriów na rzecz Bułgarii, Węgier i Związku Radzieckiego; w związku z tym organizacja została zmuszona do ewakuacji części struktur i zamknięcia 27 oddziałów działających na obszarach objętych zmianami granic. Pod patronatem księżniczki Heleny uruchamiano punkty żywieniowe na dworcach kolejowych oraz wzdłuż tras migracji ludności, jednocześnie rozwijając zaplecze logistyczne, m.in. poprzez zakup ambulansów i organizację szpitali polowych. W tym samym roku Rumunię nawiedziło trzęsienie ziemi, w wyniku którego zginęło około 1000 osób, a 4 tysiące zostało rannych.