Wolontariusze udzielali pomocy poszkodowanym oraz organizowali transport medyczny, a wsparcie napływało także ze stowarzyszeń Czerwonego Krzyża z Chile, Japonii, Stanów Zjednoczonych i Włoch.
Po przystąpieniu Rumunii do II wojny światowej stowarzyszenie prowadziło działalność na rzecz osób dotkniętych działaniami wojennymi. W akcjach humanitarnych uczestniczyło kilka tysięcy wolontariuszy i personelu medycznego, pracujących zarówno na froncie, jak i na zapleczu. Organizacja pośredniczyła także w przekazywaniu korespondencji i pomocy materialnej jeńcom wojennym, a jej delegaci odwiedzali obozy jenieckie. W latach 1944–1945 w placówkach zarządzanych przez stowarzyszenie leczono kilkadziesiąt tysięcy osób, a pomoc żywnościowa objęła ponad 4 miliony ludzi.
Po II wojnie światowej organizacja została podporządkowana władzom komunistycznym, a jej kierownictwo zreorganizowano. Pomimo ograniczeń kontynuowano działalność humanitarną, m.in. pomagając greckim uchodźcom przybyłym do Rumunii w związku z wojną domową;