W XI księdze Wyznań Augustyn rozważa naturę czasu. Pyta, czym jest czas, i odpowiada, że wie to, dopóki nikt go o to nie pyta, ale nie wie, gdy ma to wyjaśnić pytającemu. W dalszej części komentuje trudność myślenia o czasie, wskazując, że w potocznym języku o niewielu rzeczach mówi się właściwie, o większości zaś niewłaściwie, a mimo to intencje mówiącego są rozumiane. W kontekście dyskusji o czasie Augustyn twierdził też, że wiedza o czasie zależy od wiedzy o ruchu rzeczy, a zatem czas nie może istnieć tam, gdzie brak stworzeń mierzących jego upływ (Wyznania XI, 30).
W odróżnieniu od antycznych Greków wierzących, że wszechświat ma nieskończoną przeszłość bez początku, filozofowie średniowieczni i teologowie rozwijali koncepcję wszechświata o skończonej przeszłości z początkiem, dziś znaną jako finityzm temporalny. Jan Filopon przedstawił wczesne argumenty, przejęte później przez chrześcijańskich filozofów i teologów, w formie „argumentu o niemożliwości istnienia rzeczywistej nieskończoności”, który głosi: „Rzeczywista nieskończoność nie może istnieć.” „Nieskończony ciąg zdarzeń w czasie jest rzeczywistą nieskończonością.” „∴ Nieskończony ciąg zdarzeń w czasie nie może istnieć.”